Bevallingsverhaal

Geboorteverhaal.

Woensdag 21 april
is het beginnen te rommelen. De hele dag door had ik pijnlijke krampen met
steken. Deze hielden naar het einde van de dag helemaal op. Donderdag was terug
een dag zonder veel krampen. Alles lag dus weer helemaal stil.

Vrijdag 23 april
ben ik opgestaan zonder krampen, maar rond 10u (tijdens het rondsnuffelen in
babywinkels) kreeg ik een eerste kramp die een beetje anders aanvoelde dan de
afgelopen dagen, maar deze kwamen en
gingen weer zonder enig regelmaat. In de namiddag kreeg ik steeds meer van deze
krampen, maar echt pijnlijk waren ze nog niet. Ik was er me niet van bewust dat
het nu wel eens echt zou kunnen beginnen. In eerste instantie dacht ik dat ze
wel weer zouden stilvallen zoals de woensdag.

Rond 18u reden we
terug naar huis. Ik ben namelijk heel de week overdag bij mijn moeder geweest.
De krampen werden steeds pijnlijker en ik dacht nu ook wel er een zekere
regelmaat te voelen. Dus dan maar even timen en inderdaad, de krampen die
eigenlijk weeën waren, kwamen om de 10-12 minuten. Dit bleef zo’n twee uur lang
aanhouden. Nog steeds dacht ik dat ze wel terug zouden stilvallen, maar vanaf
8u kwamen ze steeds frequenter. Eerst om de 8-6 min en niet veel later om de
5-4 min. Na een goeie drie kwartier hebben we dan toch maar besloten om de
vroedvrouw te bellen. Na de nodige
uitleg te hebben gedaan, spraken we af dat ze rond 21.30u zou langskomen. Nog
steeds maakte ik mezelf wijs dat het wel zou terug stilvallen. Want als het zou
doorzetten, dan zou ik hoogstwaarschijnlijk bevallen op mijn uitgerekende datum
en dat zou natuurlijk heel uitzonderlijk zijn.

Om 21.30u belde
de vroedvrouw aan. Na nogmaals alles te bespreken en de getimede weeën te
tonen, kon ze mij ervan overtuigen dat het nu echt wel niet lang meer zou duren
voor we onze spruit in onze armen konden nemen.

De vroedvrouw
toucheerde even en ik had al 3 cm opening. Ik schrok er wel even van, want de
maandag had ik nog niets van opening toen ik op consultatie bij de gynaecoloog
moest. De vroedvrouw zou nog even vertrekken en rond mindernacht mocht ik
terugbellen als de weeën niet eerder om de 1-2 min kwamen.

Rond 12u kreeg ik
inderdaad steeds frequenter weeën . Deze werden ook steeds pijnlijker, maar ik
kon ze nog heel gemakkelijk wegpuffen. Toen de vroedvrouw nogmaals toucheerde
had ik een 4,5cm opening. Het ging vooruit, maar niet echt snel. De laatste
vijf cm zouden volgend haar wel sneller gaan. Ze was er heel optimistisch over.
Er was dus helemaal niets om ons zorgen over te maken. Alles verliep naar wens.

Aangezien de
vroedvrouw van redelijk ver moest komen, besloot ze om gewoon te blijven. Rond
2.30u vroeg ik haar om nogmaals te toucheren. Ik verwachtte nu toch al meer
opening, maar ik zat nog maar aan 5 cm. Ik mocht van haar kiezen om nog wat
thuis te blijven, of om reeds door te gaan naar het ziekenhuis. Ik koos voor
het laatste aangezien het nog een 20 min rijden is en mijn vriend heel erg moe
was. Hij had die dag dan ook gewerkt en was al vroeg op.

In het ziekenhuis
aangekomen, mocht ik me instaleren in de arbeidskamer. Ik werd ook even aan de
CTG gelegd. Deze registreerde met heel vaak weg te vallen het hartje van ons
kleintje. Deze bleef telkens mooi rond de 130. Bij het begin van een wee daalde
deze even naar 110 om dan terug te keren naar de 130. Alles verliep nog steeds
heel normaal. Mijn vriend was ondertussen in de zetel naast mijn bed in slaap
gevallen en ook ik viel tussen de weeën steeds in slaap. De weeën kwamen ook
minder frequent. Om de 4-5 min terug. De pijn was nog steeds dragelijk en door
zelfhypnose/ meditatie, kreeg ik ze te baas zonder veel lawaai.

Om 8u30 kwam de
vroedvrouw van het ziekenhuis terug langs om te toucheren. Maar nog steeds niet
spectaculair. Amper 6 cm, maar wel met een zeer verweekte baarmoedermond, ze
sprak over een vliesje. Volgens haar zat onze zoon nog redelijk hoog en raadde
mij aan om wat rond te lopen zodat het hoofdje wat kon zakken. De harttonen
waren ook nog steeds perfect in orde.
Het zou niet zo heel lang meer duren. De gynaecoloog had nog eerst een
andere bevalling te doen en zou dan even langskomen om te zien of de vliezen
konden worden gebroken. Rond 10.30u kwam de gynaecoloog langs en stelde bij het
toucheren een opening van 8 cm vat, maar nu was het wel nog met een dikke rand.
Het toucheren begon ook redelijk pijnlijk te worden. De gynaecoloog besloot om
eerst nog een wondverzorging bij een andere patiënt te doen en dan terug te
komen om de vliezen te breken. Uiteindelijk kwam er nog een bevalling tussen
waardoor mijn vliezen werden gebroken rond 12u. Ik had nog steeds 8 cm opening
met een dikke rand.

Volgens de
vroedvrouw kon ik me nu verwachten aan een weeënstorm. Stilletjes aan kreeg ik
inderdaad steeds meer weeën. Deze kon ik een uur lang zeer goed opvangen in
alle stilte. Ik werd ook terug aan de
ctg gelegd, maar deze viel constant weg. Het was heel moeilijk om het hartje
van onze zoon te vinden. Na een uur besloot ze om nogmaals te toucheren en
ondertussen een elektrode op zijn hoofdje te plaatsen zodat alles goed te
volgen zou zijn.

De 8cm was nog steeds
onveranderd en het plaatsen van de elektrode lukte haar niet. Ze riep er dan
maar even een collega bij. Het toucheren werd steeds pijnlijker. Dit begreep de
vroedvrouw niet, maar gaf er verder geen notie aan. De vroedman kon
uiteindelijk wel de elektrode plaatsen.

Ondertussen waren
de weeën van gevoel veranderd. Dit waren niet meer de kramperige, duwende weeën. Ik had het gevoel alsof er honderden
messen tegelijk mij openreten. De vroedvrouw begon steeds zenuwachtiger te
worden. Ze kon er maar niet aan uit dat ik voordien alles perfect kon opvangen
en nu plots niet meer. Tussen de weeën door probeerde ik haar ook duidelijk te
maken dat dit helemaal verkeerd aanvoelde. Voor de zekerheid riep ze er snel de
gynaecoloog bij. Deze constateerde nog steeds geen verandering in de opening.

Nu de elektrode
goed geplaatst was en ze het hartje mooi konden opvolgen, merkten ze op dat bij
het begin van een wee de hartslag wel heel traag ging. Soms rond de 70. Dit was
een alarmsignaal. Onze zoon moest eruit of het zou voor ons beide fataal kunnen
worden. Rond 14u werd er besloten om over te gaan in een spoedkeizersnede. In
nog geen 10 minuten lag ik beneden in het operatiekwartier. Ik kreeg een
epidurale, een baxter en werd snel volledig klaargemaakt. Om 14.20 kon ik iemand
zien wegrennen met een baby. Mijn vriend vloog er achteraan. Het besef kwam pas
later dat dit onze zoon was die door een pediater naar de kamer ernaast werd
gebracht voor onderzoek. Al snel begon ik ook te beseffen dat ik gehuil hoorde.
Door een vensterraam zag ik mijn vriend zijn duimen omhoog steken en te lachen.
Alles zou in orde komen. Niet veel later kwam de pediater en mijn vriend terug
de operatiezaal binnen met onze zoon. Hij werd even langs mijn hoofd gelegd
zodat ik kort kon kennis maken. Ik kon maar niet stoppen met hem te aaien met
mijn wang en hem kusjes te geven. Wat was ik blij dat hij het goed stelde.
Daarna werd hij meegenomen voor de eerste verzorging. Hij kreeg een score van 8-9-9

Nadat de
gynaecoloog me had toegenaaid en ik een groot halfuur op de recovery moest
blijven, kon ik eindelijk naar mijn twee schatten toe.

Alles is dus
uiteindelijk heel goed afgelopen. Nu kan ik eindelijk genieten van dit kleine
wondertje waar ik zo lang naar heb verlangd.